Het beveiligde hart

Deze onrust.
Soms word ik zo moe van dat deel in mij dat zo graag wil begrijpen en wil snappen. Dat deel die als een bewaker voor mijn hart staat en mijn levenservaringen scant en analyseert voordat ze door mogen stromen naar mijn hart. Eerst de grondige risicoanalyse voordat de ervaring mijn hart mag raken.

Ik ken hem goed, die bewaker. De beste en loyaalste beveiliger die ik ken. Doet grondige analyses, en neemt zijn werk erg serieus, zonder nors te zijn of onhebbelijk te worden. Hij heeft me zo goed beschermd toen het nodig was. En het was nodig. Vroeger, toen.

Hij is al een tijdje overbodig, maar hij blijft. Loyaal en ook een tikkeltje verslaafd denk ik. Snap ik, want ik heb ook echt een mooi hart om te beschermen.
Maar hij wil er niet aan dat zijn werk niet meer echt nodig is. Want dat hart is ondertussen zo sterk, heeft al zoveel doorgemaakt. Kan dansen met alles wat haar raakt. Maar deze bewaker houdt van controle, regie en risicovermijding. Ik moet tegenwoordig een beetje gniffelen over het idee dat deze bewaker denkt echt controle te kunnen hebben over het meest mysterieuze dat er bestaat: het leven zelf.

Soms voelt het alsof we er een levensdoel van hebben gemaakt, van dat begrijpen. We willen weten, meten, kunnen vastpakken en verklaren. Alsof het een voorwaarde is om te beleven. Een voorwaarde om te voelen en te kunnen verbinden. Alsof we het eerst moeten snappen voordat we echt kunnen en mogen leven.

En het verwarrende is, ik snap niet dat ik nog steeds die bewaker heb. (Lees je de paradox?). Want ik ken zo goed de andere kant. Het onvoorwaardelijke beleven en ervaren. Wanneer die bewaker op pauze is, kan mijn hart zich overgeven aan de eenvoud van het ervaren. Dan mag het onvoorwaardelijk voelen wat er te beleven valt. Gewoon in hoe het is- waarachtig. Zonder het te hoeven begrijpen en betekenis te geven. Het mag leven en bewegen, in en om mij. Want wat een bevrijding, als ik mag ervaren zonder dat ik het hoef om te zetten in woorden, of van tevoren al denk ingecalculeerd te hebben wat ik ga ervaren. Wat een bevrijding om me niet te hoeven uitleggen. Noch aan mezelf, nog aan iemand anders. De vreugde dat iets waar(achtig) mag zijn, zonder dat ik het hoef te verklaren. Als ik dit toelaat, ontstaat er vrede in mij. Het meest liefdevolle wat ik mezelf kan geven is me onvoorwaardelijk laten raken door wat het leven me voorschotelt. En ik kan het, en ik doe het. Want mijn hart kan het dragen, ook als het pijnlijk is. Want het is het prachtige leven volledig leven.

En zo mens als ik ben heeft die bewaker daar geregeld een andere mening over. Dan staat ie weer met zijn scanapparaat bij mijn hart. De verslaving van controle. De illusie dat je pas dichterbij jezelf kan komen, als je eerst weet en begrijpt. De illusie van authenticiteit misschien wel.
Want authenticiteit hoef je niet uit te leggen als de woorden er niet zijn. Hoef je niet te categoriseren of te controleren. Authenticiteit dat ben je en belichaam je.

Dus die beveiliger die zijn job nog steeds veel te serieus neemt, ik zie hem. En met liefdevolle, bijna moederlijke zachtheid begeleid ik hem stap voor stap naar zijn pensioen. Extra lange pauzes, een verplichte ouwe-lullen vrije dag, een extra tussendoortje om hem bezig te houden. Je kent het wel. Maar ik denk niet dat ik helemaal van hem af kom. Want hij hoort bij mij, dit deel in mij. Hij kent mijn hart als geen ander. En dat hart ken ik - mede dankzij deze bewaker - ondertussen ook erg goed. Dit hart is het zeker waard om af en toe te laten beschermen door een bewaker met de beste intenties.

Geregeld schrijf ik mijzelf naar verheldering. Intuïtief, zoals het komt. Vaak komt dat in het Engels. Het schrijven verheldert mijn waarheden van dat specifieke moment in mijn leven. Sommigen deel ik in deze blogs.

Oevertuur
KVK: 71040285
BTW: NL002311965B52

Algemene voorwaarden